Razvoj ćirilice

Pisma koja su proizišla iz grčke uncijale bila su glagoljica, bosančica i ćirilica. Slovenske države Raška, Makedonija, Bosna, Zeta, Hrvatska i Bugarska koristile su latinsko i grčko pismo. Severne slovenske države koje su bile pod jakom germanizacijom, imale su veću potrebu za oblikovanjem svog pisma. Iz tog razloga knez Rastislav od cara Mihajla u Carigradu traži da mu pošalje učitelja koji bi narodu na njegovom jeziku protumačio hrišćansku veru. U to vreme, kao propovednici, su bila pozanta braća Ćirilo i Metodije iz Soluna. Car je smatrao da je slovenski jezik bio najčistiji u Solunu i zato ih šalje na put. Prvo su uredili slovensku azbuku a zatim preveli bogoslužbeno jevanđelje na slovenski jezik. U Moravsku državu stižu 863. godine i ostaju 3 godine. Njihovi učenici su se razišli po svim slovenskim zemljama, a među njima najistaknutiji su bili Naum, Kliment Ohridski i Konstantin Preslavski. Vremenom su se formirali dva jaka centra pismenosti i to u Makedoniji Ohridska škola i u Bugarskoj, Preslavska škola. U srpskim zemljama su takođe radili učenici Ćirila i Metodija i stigli čak do Jadranskog mora. Sama ćirilica je dobila naziv po Ćirilu, a prvo slovensko pismo koje su braća donela bila je glagoljica. O ćirilici, koju su formirali učenici Ćirila i Metodija postoje brojni zapisi iz kojih saznajemo je i primennjena pri pisanju prve knjige Izbornog jevanđelja, koja je prevedena sa grčkog jezika. Jedan stari spis pod nazivom “O pismenima”, koji je napisao Crnorisac Hrabar, govori o Ćirilu i Metodiju, braći iz Soluna. U Vizantiji su se u to vreme koristila dva tipa grčke azbuke: jedan koji je ličio na naša velika štampana slova i jedan koji je odgovarao našim pisanim slovima i nazvani su majuskula i minuskula. I glagoljica i ćirilica su se koristile kao svečana pisma. Slovenska azbuka je bila usko povezana sa grčkom po azbučnom redu, obliku pojedinih slova i izgovoru. Uređeno slovensko pismo korišćeno je prvi put u staroslovenskom jeziku. To je bio književni jezik Starih Slovena u prva dva veka njihove pismenosti i odavno više nije u upotrebi. Danas, on se koristi u osnovi crkvenog i liturgijskog jezika, pod nazivom crkvenoslovenski jezik.